روزهای کارگاهی

یادمه روزی که شروع کردم به وبلاگ زدن خیلی رو اسمش فکر نمیکردم و این اسم رو همینجوری و احساسی انتخاب کردم.الان این اسم رو اصلن دوست ندارم در عین حال هم اصلن نمی خوام عوضش کنم!آدم خیلی جاها باید پای تصمیم های گذشته ش بمونه حتی اگه اشتباه باشه!گفتم که فقط گفته باشم.اگر همین الان ضربدر بالا سمت راست را بزنید با احتمالی قریب به یقین تضمین میکنم که چیزی را از دست نداده اید.ببخشید اگر پست ها را خواندید و چیزی دستگیرتان نشد.اینجا اصلا مخاطب محور نیست. ...

یه لبخندِ کوچکِ شمادنیا و آخرت ما رو بسه... + هذا بضاعتنا... ...

پشت پنجرههای بقیع داشت با زبان آذری با امام حرف میزد و اشک میریخت...+ شما متوجه میشید این بنده خدا چیمیگه که حالش اینجوریه - داره میگه ما تو روستامون یه امامزاده داریم که ... نیازی به بقیه حرف نبود تا اشک همه دربیاد... پ.ن: اگر لا فتی الّا علی پس لابد ... لا کریم الّا حسن......